|
|
|
|
Grüß Gott, Herr Assmann
Der Aßmann Wilhelm war ein Metzger, der sein Geschäft in Weißenburg in der Friedrich-Ebert-Straße gehabt hat. Wenn er mit seiner Arbeit für diesen Tag fertig war, st er immer ein bisschen zum Ratschen in die Nachbarschaft gegangen. Die Spohrengasse hinter, die Speltergasse vor über den Saumarkt herum zur Friedrich-Ebert-Straße und dann wieder nach hause, das war meistens sein Weg. Er war beim Eisenmann, beim Sattler Beck oder beim Kohlenhändler Mößner oder sonst wo. Selbiges Mal war er bei der Minni am Saumarkt.Plötzlich ist sein Geselle daher gekommen und hat ihn gefragt: „ Meister, was soll ich jetzt tun?“ Da hat der Wilhelm gemeint: „Hast du die Wurstküche schon sauber gemacht?“Da hat sich der Geselle getrollt und gemacht, was ihm der Meister gesagt hatte. Es hat nicht lange gedauert, da war er schon wieder da und hat gemeldet: „Die Wurstküche ist sauber, Meister, was soll ich denn jetzt tun?“ Der wilhelm war nicht wenig genervt , dass der Hamperer schon wieder da war und hat gedonnert: „Häng hat deinen nackten Hintern eine Stunde lang zum Fenster hinaus!“Der Geselle hat sich umgedreht und ist gegangen. Pünktlich nach einer Stunde ist er dann schon wieder dagestanden und hat wissen wollen, was er jetzt tun solle. Da hat der Wilhelm gefragt: „Hast du deinen hintern zum Fenster hinaus gehalten?“ „Freilich“, hat der Geselle gegrinst. „Und was haben die Leute gesagt?“ wollte der Metzgermeister wissen.„Grüß Gott, Herr Assmann“, hat der Geselle gefeixt und hat zu gesehen, dass er weiter gekommen ist.Griß Godd, Herr Aßmann
Dâ Aßmann Helm woar a Metzger, dea sa G’schäfd in Weißerburch in der Friedrich-Eberd-Schdrass g’hood houd. Wenn er mid sanner Ärberd fiarn Dooch feddi woar, is er abbl a wenig zun Ratschn in der Nachberschaft ganga. Is Schboangassla hindâ, is Schbeldergässla vuâ, iibern Saumarg rum zu dâ Friedrich-Eeberd-Schraß un nou widder hamm, des woar maschdns sei Weech. Dou wor â ban Eisnmann, ban Saddler Begg odder ban Kullnhandler Mößner oder sunscht wou . Selbis mal woar er ba der Eisnmann Minni am Saumarg. Bletzli is sein G’söll derherkumma un houd nern g’frouchd: „Maschder wos soll in etza dou. Dou houd der Helm g’maand: „Houschd die Wuaschdkichng scho sauber g’machd?“ Dou houd si der G’sell grolld und houd dou, wos der Maschder g’sachd g’hood houd. As houd ned lang dauerd, dou woar er scho widder dou und houd g’möld: „Di Wuaschdkichn is sauber, Maschder, wos soll in etz dou?“ Der Helm woar ned schlecht g’nervd, dass der Hamberer scho widder dou woar un houd dunnerd: „Häng hald dann naggerdn Oarsch a Schdund lang zun Fenschder naus!“ Der G’söll houd si umdraht un is gonga. Bingdli nouch anner Schdund is er nou scho widder dou g’schdanna un houd wissen wolln, wos er etz dou sollerd. Dou houd nern der Helm g’froucht: „Houschd dann Oarsch zun Fenschder naus g’haldn?“ „Fraali,“ houd der G’söll grisd. „Un wos homm di Leid g’sachd?“ wolld der Metzgersmaschder wissn. „Griß Godd, Herr Aßßman,“ houd der G’söll g’feixd und houd g’schaud, dass er wieder kumma is.
|